İnsan yaşamı gereği, hep iletişim ve başkaları ile etkileşim içerisinde olmuştur. Bu iletişim ve etkileşim sonucu sosyal bir varlık olan insanın, doğası gereği toplum içerisinde yaşamını sürdürmesi gerekmektedir. Zamanın ve teknolojinin bizi esir almadığı zamanlarda, insanlar çok daha mutluydu.
Belki bugünkü kadar bolluk ve refah içerisinde değillerdi ama, var olanla yetinen ve elindekini paylaşmayı seven bir topluluktuk. Akrabalık ve aile bağları çok daha kuvvetli, aile içi iletişim çok daha gelişmiş zamanlar yaşadık. Tanıdıklarımızdan aldığımız bir haber insanları mutlu edebilirdi, küçük şeylerle mutlu olabilirdik. Acıları paylaşırdık, mutlulukları bölüşürdük. Kapital ruhumuzu esir almamıştı o zamanlar…
 Çocuklar toplu oyunlar oynardı, çok daha eğlenceli zaman geçirirdi. Büyüğe saygı , küçüğe sevgi olmazsa olmazımızdı. Örf ve adetlerimiz günlük hayatın içinde hep canlıydı. Haftada bir ziyarete giderdik veya misafir ağırlardık. Büyükler bir araya geldiklerinde, çocukken geçirdiği zevkli ve güzel zamanları paylaşırlardı. Ta ki teknoloji bizi esir alana kadar… 
Zaman sanki başka zaman oldu. Sanki yeni bir yaşam başladı geçmişten kopuk. Yavaş yavaş esir olmaya başladık teknolojiye ve zamana karşı. Her eve teknolojinin girmesiyle birlikte, önceleri televizyonlar esir aldı bizi. Evdeki bütün gözler ona kilitlendi. Saatlerce, günlerce, aylarca boş gözlerle bakar olduk anlamsız anlamsız. Daha sonra bilgisayarlar ve cep telefonları girdi hayatımıza. Yavaş yavaş bağımlı olmaya başladık. Önce aile büyüklerinde bağımlılık başladı, sonra kundaktaki bebeğe kadar bağımlı olduk. Önceleri ninnilerle büyüyen bebekler, çocuklar, artık televizyondaki çizgi filmlerle susturulmaya başlandı.
Evimizi böldü bu bağımlılık. Anne-baba televizyon odasında zaman geçirir oldu. Çocuklar ise kendi odalarında bilgisayar ve telefon başında.
Zaman kalitesizleşmeye başladı hayatımızın içinde. Teknoloji geliştikçe, iletişimimiz daha da azaldı toplum arasında.  Birbirimizi tanımaz olduk. Teknoloji ile yatıp, teknoloji ile kalkar olduk. Esir aldılar ruhumuzu. Bizi biz yapan değerlerimizi unutur olduk!
Esaretten kurtulacağımız nice günlere…
“Zamanı öldürmekten söz ederiz; ama bizi öldüren zamandır.”  Alphonse Allais
“Zaman geçerken, kendisine bağlı olan her şeyi de sürüklüyor.”  Andre Gide

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.